Czego uczę się w chwilach zwątpienia

Chwile zwątpienia przychodzą po cichu. Nie zapowiadają się fanfarami. Raczej wkradają się wtedy, gdy jestem zmęczona, gdy coś nie idzie, gdy pytania zaczynają być głośniejsze niż odpowiedzi. I choć nie lubię tych momentów, widzę, że właśnie one najwięcej mnie uczą.

Uczę się, że nie muszę mieć kontroli nad wszystkim. Że czasem wystarczy zrobić kolejny mały krok i zaufać, że reszta ułoży się po drodze. Zwątpienie obnaża moje granice i przypomina, że to w porządku je mieć.

Uczę się też cierpliwości. Do siebie, do innych, do procesów, które trwają dłużej, niż bym chciała. Nie wszystko przynosi owoce od razu. Niektóre rzeczy dojrzewają w ciszy. W chwilach zwątpienia odkrywam, jak bardzo potrzebuję Słowa, które nie zmienia się wraz z nastrojem.

Wracam do Biblii nie po gotowe recepty, ale po spokój. Po przypomnienie, że nawet wtedy, gdy ja się chwieję, Bóg pozostaje stały.

Uczę się wdzięczności za to, co jest teraz nie idealne, ale prawdziwe. Za ludzi, za drogę, za kolejne „dzisiaj”. Bo zwątpienie nie musi być końcem wiary. Czasem jest jej pogłębieniem.

Pod spodem zostawiam moje ulubione wersety, do których wracam najczęściej — szczególnie wtedy, gdy przychodzi zwątpienie:

„Zaufaj Panu z całego swojego serca i nie polegaj na własnym rozumie.” Przysłów 3,5

„Wszystkie wasze troski złóżcie na Niego, bo On troszczy się o was.” 1 Piotra 5,7

„Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, wszystkich, którzy wzywają Go szczerze.” Psalm 145,18

„Nie martwcie się o nic, lecz w każdej sprawie zanosicie prośby do Boga… a pokój Boży będzie strzegł waszych serc.” Filipian 4,6–7

„Choćbym nawet szła ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną. Psalm 23,4

To wersety, które uspokajają, porządkują myśli i przypominają, że nie wszystko zależy ode mnie. Wracam do nich wtedy, gdy brakuje mi sił i za każdym razem odnajduję w nich coś nowego.